Assalomu alaykum, Mehmon!
Tasodifiy maqola: Kelinini o'ldirgan johil qaynonaning qilmishi oshkor bo'ldi (1-qism)
Kelinini o'ldirgan johil qaynonaning qilmishi oshkor bo'ldi... Davomi...
Kirish
Reklama
Ikki qizga buyurmagan muhabbat
Dugonam keltirgan xabardan dahshatga tushib, o'zimni qo'yarga joy topolmay qoldim. Shoiraning miyig'ida kulib turishi battar g'azabimni qo'zg'atdi.
— Men senga aytgandim, — dedi dugonam kinoya bilan, — oxirgi paytlarda boshqacha bo'lib qoluvdi. Harakatlaridan, gap-so'zlaridan ham bilinib turgandi. Oldingidek emas…
— Bas qil! — bor ovozim bilan baqirib yubordim.
Bo'g'zimni nimadir achishtirar, shu tobda to'yib-to'yib yig'lagim kelardi. Nega? Unga nima yomonlik qildim? Savollar bir-birini yetaklab kelardi-yu, ammo javobiga kelganda… bir sas yo'q.
Ovozimni eshitgan chog'i, xonamning eshigini qiya ochib, onam ichkariga mo'raladi va:
— Tinchlikmi? Kim baqirdi? — deya so'radi ohista. So'ng yig'lamsirab o'tirganimni ko'rib, sekin ichkariga kirdi. — Senga nima bo'ldi, Gulmira?
Ko'zlarimdan ikki tomchi yosh yuzimga dumaladi. Ayyor dugonam esa darrov vaziyatni to'g'rilashga tutindi:
— Voy, Sojida opa, buningizning qanaqaligini bilasiz-ku… Ikkalamiz aytishib qolgandik, erkatoy qizingiz darrov yig'lashni boshladi.
Oyim unga ishonqiramay menga qaradi. Shoiraning gapini ma'qullagan bo'lib, arang bosh qimirlatdim:
— Siz chiqib ketavering, xavotirlanmang…
Onam chiqib ketgach, Shoira boshimga ko'rsatkich barmog'i bilan niqtadi.
— Kallang joyidami sening? Endi bir kami onangga ham yigitim boshqa qiz bilan yuribdi, deyishing qoluvdi?
— Yuribdi dema! — alam bilan gapirdim.
— Ha, nima farqi bor? Guvohlar bor, ko'rishgan.
— Yo'q, baribir, ishonmayman. Nodir mendan boshqasini demaydi.
Shunaqangi ishonch bilan gapirdimki… Dugonam esa burnini jiyirdi.
— Buncha sodda bo'lmasang, ana telefon qilib ko'r. Hozir yonimga kel, degin-chi kelarmikin? Kelmaydi. Chunki o'sha qizning kontraktini to'lashga yordam berish uchun birga rektoratda yuribdi.
Tavba, Shoira shuncha ma'lumotni qaerdan olganiga hayronman. Atigi uch kun o'qishga bormadim-a… Shu uch kunda Yer teskarisiga aylanib ketgandek go'yo… Birov yoningda boshqasi bilan ko'rdim, deb tursa, shubhalanib qolarkansan. Men ham ayni daqiqalarda shubha-gumonlar girdobida qiynalardim. Nodir ham so'nggi uch kun ichida kam telefon qilgani rost. Telefon go'shagini olib, uning qo'l telefoni raqamini terdim. Ikki marta gudok ketdi-yu, keyin uzilib qoldi. Yuragimni vahima borgan sari domiga tortib borardi. Yana qayta-qayta raqam terdim, oxiri narigi tomondan «O'chirilgan» degan ovoz eshitildi.
— Ana, ko'rdingmi, o'chirib qo'ydi. Bo'lmasa sen bilan ko'proq gaplashishi kerak-da…
Nima deyishni ham bilmay qoldim. Hammasi Shoiraning gaplarini tasdiqlab turardi.
— O'sha guvohlaringni menga ham ko'rsatasan! — dedim qat'iyat bilan.
— Voy, mayli. O'sha Sayyoraning kursdoshlari-da…
Ochig'i, endi Shoiraning fisqu fasodini eshitgim kelmayotgandi.
— Ketasanmi? — dedim unga tap tortmay.
Shoira avvaliga hayron bo'ldi.
— Qayoqqa?
— Uyingga.
— Haydayapsanmi? Voy-vo', ketaman… Odamlarga yaxshilik yoqmaydi o'zi, — yana nimalarnidir to'ng'illab xonadan chiqib ketdi u.
Hovlidan onamning ovozi eshitildi:
— Shoira, o'tirmaysanmi?
— Qizingiz haydadi, ketyapman…
— Nega haydaydi? Juda tez urishasizlar-da o'ziyam…
Hech kimning ovozini eshitmaslik uchun quloqlarimni yostiqcha bilan yopdim. Ich-ichimdan xo'rligim kelardi.
Bu yigitni qanday sevib qolganimni o'zim ham bilmayman. Birinchi kursda Nodir bilan nuqul janjallashardik. Uni ko'rgani ko'zim, otgani o'qim yo'q edi. Darslarda ham ikkimiz darrov aytishib qolardik. Ammo muhabbat degani ikki dilni avvaliga urishtirib, so'ng yaqinlashtirarkan-da…
Qaysi kundan uni chin dilimdan yaxshi ko'rganimni bilmayman. Birgina inkor etilmaydigan haqiqatim — uni sevishim!
Ikki yildan buyon ko'z qorachig'imdek asrayotgan muhabbatimni birovga topshirib qo'yarkanmanmi? Yo'q, bo'lishi mumkin emas. U mening yagona orzuim! Ana shu Sayyorasi bilan kerak bo'lsa, urishaman, yulishaman. Kim bo'libdi u o'zicha…
Kechga yaqin Nodirning o'zi qo'ng'iroq qildi.
— Ha, — dedim istar-istamay telefonni qo'limga olarkanman.
— Qalaysiz?
— Rahmat, yaxshi. O'zingiz-chi… Telefon qilsam, o'chirib qo'ydingiz?
— Zarur ish bilan band edim-da.
— Ha, boshqalar… — dedim-u, tilimni tishladim. Yaxshisi, o'z ko'zim bilan ko'rmaguncha indamay turganim ma'qul, deb o'yladim.
— Ertaga o'qishga borolmayman. Oyim biryo'la dushanbadan bora qolgin, dedi, — dedim atayin uni sinash uchun.
— Yaxshilab tuzalib ol, o'qish qochmaydi. Dekanatga o'zim aytib qo'yaman.
Tong otishini shunaqangi intiqlik bilan kutdimki, hech qachon bunchalik subhidamni kutishga oshiqmagandim. Biroq birinchi darsga emas, ikkinchisiga borishni o'yladim. Birinchi darsda ko'rsa, u qizning yoniga bormasligi mumkin-da…
Institut darvozasidan kirib borarkanman, Shoiraga ko'zim tushdi. U meni ko'rdi-yu, miyig'ida kulgancha yonimga keldi.
— Ha, chidolmabsan-da? — dedi yana gap bilan nayza sanchishni boshlab.
— Bas qil, qani, menga o'sha Sayyorani ko'rsat. Nodirning o'zi keldimi?
— Ha, shu yerda edi. Hoynahoy, o'sha oyimchasi bilan turgan bo'lsa kerak.
Nodirni auditoriya eshigi yonida ko'rdim.
— Tuzukmisan? — degancha Nodir salomlashishga qo'l uzatdi.
Indamay qo'l cho'zdim.Shu mahal ichkaridan bir qiz chiqib keldi. Ortidan kimningdir «Sayyora» deb chaqirganidan bildimki, bu o'sha qiz! «Qani, mendan qanday ortiq joyi bor ekan?» deb yuziga tikildim. Tan olishim kerak, chindan ko'hlikkina qiz ekan. Qop-qora qoshu ko'zi oppoq yuziga yanada husn berib turardi.
— Sizni sog'indim, ko'rgim keldi, — dedim o'zimga yarashmagan tarzda.
Bilaman, bu harakatim yengiltabiat qizlarning ishi edi. Ammo hozirgi vaziyatda men uchun eng ma'qul yo'l shu. Nodir ham, Shoira ham hayratda. Ikkalasi ham mening birdaniga o'zgarganimni tushunolmay, bir-biriga qarab qo'yishardi. Sayyora yonimizdan indamay o'tib ketdi. Bildim, ko'z qiri bilan qarab qo'ydi. O'zimcha g'olib edim…
— Bu nima qilganing? — dedi Nodir ikkimiz xoli qolganimizda.
— Men sizdan so'rashim kerak. Nimaga qayoqdagi Sayyoralarga o'ralashib yuribsiz?
— Unga o'ralashib yurganimni senga kim aytdi?
— Kim aytgani muhim emas. O'sha qiz bilan birga borib kontraktini ham to'lab kelibsiz-ku…
Gapimni eshitib, Nodir qah-qah otib kulib yubordi.
— Buniyam eshitdingmi?
— Kulmang, ustimdan kulyapsiz-da, a…
— Gulmira, shu paytgacha men seni biror marta aldaganmidim? — Nodirning ovozi shunaqangi dardli chiqdiki, ovoz egasini tanimagandek uning yuziga termildim. — To'g'ri, kecha Sayyoraning kontraktini to'lashga birga bordim. Bilasanmi, u bilan bir joydanmiz. Dadam bilan uning dadasi og'ayni bo'lishgan.
Nodir birdaniga jim bo'ldi.
— Hozir-chi?
— Sayyoraning dadasi o'lgan.
Bu javobdan etim seskanib ketdi.
— Nodir, meni hech qachon aldamaysiz-a? — dedim uning ko'zlariga mungli tikilib.
Xullas, o'sha kuni Nodir bilan yarashib oldik. Mayli, hamshahariga yordam bersa, nima bo'libdi, dedim o'zimga-o'zim. Ammo…
— Gulmira, sen Nodirni Sayyoraga faqat yordam beryapti, deb o'ylayapsanmi? — deb gap boshladi bir kuni Shoira.
Tavba qildim, qayoqdagi gaplarni topib yuradi shu qiz ham.
— Ha, Nodirning o'zi menga shunday dedi. Men unga ishonaman.
— Unda battar bo'l! — dedi Shoira kularkan. — Ular seni aldab yuribdi. Shuni bilasanmi? Nodirdan «Kecha qaerda eding?» deb so'rab ko'r-chi?
Shoiraning gapini eshitmayman deganim bilan, baribir, eplolmadim. Sababi, Nodir haqidagi har qanday ma'lumot meni qiziqtirardi.
— Xo'sh, qaerda ekan?
— Kecha diskotekaga borgandik. Ikkalasi quchoqlashib turishibdi. Sen bo'lsa uyda o'tiribsan ularga ishonib. Bu ketishda yaqinda Sayyora uni butunlay o'ziniki qilib oladi.
Shoiraning so'nggi jumlasi hammasidan o'tib tushdi. O'zimni bosolmadim.
— Ovozingni o'chir! — deya dugonamga baqirdim.
— Sen menga emas, borib Sayyoraga baqir. Men sening foydangni o'ylayapman. Ular seni o'yinchoq qilishyapti. Yaxshi, hech narsadan bexabar qo'g'irchoq bo'lib yashayver!
Shoira eshikni taraqlatib yopib ketdi. Yana bir dunyo shubha-gumonlar ichida qoldim.
Ertasi kuni institut darvozasi yonida turib, Sayyorani poylay boshladim. Yonimda Shoira.
— Kelyapti, — deya shivirladi u.
— Yaxshimisiz, Sayyoraxon?! — dedim zaharxandalik bilan.
— Rahmat, siz so'raysiz-u, men yomon bo'lamanmi?
Ochig'i undan bunday javob kutmagandim. «Ha, anchagina bozor ko'rgan ko'rinadi», deb o'yladim. Gapni chuvalashtirmasdan dangaliga ko'chdim:
— Nodir bilan oramizdagi munosabatlardan xabaringiz bo'lsa kerak?
— Qaysi Nodirni aytyapsiz? 4-kursda o'qiydigan Nodir akamnimi?
Bu gapi battar o'tib tushdi. Demak, u ham anchadan buyon men bilan urishmoqchi bo'lib yurgan.
— Menga qara, manjalaqi, Nodirni o'z holiga qo'y! Uni senga berib qo'yadigan ahmoq yo'q! — dedim tahdidli ovozda.
— Kim kimga kerakligini men emas, Nodir akam hal qiladi.
— O'chir ovozingni!
O'zim bilmagan holda Sayyoraning yuziga tarsaki tushirdim. U ham jim turmadi, javob qaytardi. Sochlariga yopishdim. Shoiraning hay-haylashiga ham qaramasdan uning yuz-ko'ziga chang soldim. Ikkimiz ham aql-hushimizdan ayrilgandik. Institut darvozasining yonida bir-biri bilan yulishayotgan qizlarni tomosha qilish kimga ham yoqmaydi, deysiz. Bir payt yonimda Nodirning ovozi eshitildi:
— Gulmira! Bas qil! Bu nima qilganing? Sayyora…
Uning ovozidan keyin ikkimiz ikki tomonga ajraldik. Ikkalamizning ham sochlarimiz to'zg'ib ketgan. Atrofimizga tomoshatalab talabalar yig'ilib bo'lishgandi.
— Hali bu holvasi! — deb baqirdim yig'lamsirab turgan Sayyoraga qarab. — Agar uni o'z holiga qo'ymasang, kuningni ko'rsataman!
— Ko'ramiz, kim kimning kunini ko'rsatarkan. Oyisiga shu qilgan ishingni aytsam bormi? — dedi Sayyora ham bo'sh kelishni istamay.
Yana unga tashlanmoqchi bo'lgandim, Nodir qo'limdan ushlab, o'ziga qaratib:
— O'zingni bos! — dedi nafrat bilan.
G'azabim qo'zidi. Nodirga qarab: «Tfu hammanga!» degancha yugurib ketdim. Ammo u ortimdan kelmadi. To taksi to'xtatib, mashinaga o'tirgunimcha ham uning ortimdan kelishini kutgandim. Yo'q, u Sayyora bilan qoldi!
Uyga keldimu, o'zimni divanga otdim. Og'zimga yostiqni bosgancha ko'z yoshiga erk berdim. Shu payt qo'l telefonim jiringladi. Bilaman, Nodir telefon qilyapti. Lekin shu tobda na uning ovozini eshitgim, na o'zini ko'rgim kelardi.
Tinimsiz jiringlayotgan telefonni qo'limga olib o'chirdim-da, duch kelgan tomongauloqtirdim. Telefon to'g'ri borib toshoynaga urildi-yu, ko'zgu chil-chil bo'ldi. Xuddi mening ko'nglim kabi… Ichkaridagi shovqinni eshitgan onam xonamga yugurib kirdi.
— Gulmira, nima bo'ldi, qizim? — oynaning singanini ko'rib rangi oqarinqiradi. — Bu nima qilganing? Bolam, senga nima bo'ldi?
Men esa o'zimni tutib turolmasdim.
— Oyi, mening yashagim kelmayapti. O'lgim kelyapti, oyi… — yig'lagancha o'zimni onamning bag'riga otdim. — Bo'ldi, to'ydim. Menga hech kimning, hech narsaning keragi yo'q… To'ydim…
Onam esa hamon hayratda turardi. Erkatoy qizining navbatdagi «hunari» uni batamom esankiratib qo'ygandi-da:
— Kim xafa qildi? Gapir, ichingdagini to'kib sol, bolam.
Holatim onamni battar vahimaga solardi. Oxiri oyim bechora chidolmadi va yuzimga tarsaki tushirdi. Bexosdan sepilgan muzdek suv esa aql-hushimni o'ziga qaytardi.
— Endi gapir, kim seni xafa qildi? — so'radi oyim muloyimlik bilan.
Indamadim. Oyim qistalang qilavergach, chorasiz yorildim.
— Oyi, sevgan insonim meni aldab yurgan ekan. Bugun bildim. Ko'z oldimda u…
Gapimni oxirigacha yetkazolmadim. Telefon jiringlab qoldi. Onam tinimsiz jiringlayotgan telefonni qo'liga olib:
— Bu o'shami? — deb so'radi.
Indamay yuzimni o'girdim.
— Meni yo'q deb ayting.
Onam telefonda Nodir bilan gaplashib, so'ng:
— Seni so'rayapti, gaplashmasam bo'lmaydi, deyapti. Balki, gaplashib olarsan, — dedi mehr bilan.
— Allo, Gulmira, har doimgi joyga kel. Men shu yerdaman, kelmasang o'zim uyingga boraman.
Aloqa uzildi. Onamga tikildim. Oyim sochlarimni silarkan:
— Qizim, hammaning gapiga kirmasdan, uning o'zidan borib so'ra. Agar seni yaxshi ko'rmasa, telefon qilib yalinmasdi. Bora qol… Hammasi aniq bo'lgandan keyin bir to'xtamga kelamiz.
Onam muhabbatni qadrlaydigan ayol edi. Shu bois meni tushundi. Ammo negadir yuragimni vahima bosardi. Xuddi biror ko'ngilsizlik sodir bo'ladigandek ko'nglim g'ashlanardi. Balki, bugungi voqealar uchun yuragim bezovta bo'layotgandir, deb o'yladim.
Aytilgan joyga kelganimda Nodir asabiy tarzda u yoqdan-bu yoqqa borib kelardi.
— Nima deysiz? — deya alam bilan uning yuziga qaradim. — Qilar ishni qilib, endi ustimdan kulish uchun chaqirdingizmi?
— Uydagilarim sen haqingda bilishmaydi. Ular meni sen urishgan o'sha qizga — Sayyoraga uylantirishmoqchi!
Hammasidan o'tib tushgan gap shu bo'ldi! Yig'lab yubordim. Ichimdan nimadir uzildi. Bir ko'nglim ketmoqchi ham bo'ldi, ammo dilimda borini to'kib, aytib, alamdan chiqib, keyin ketishim kerak edi.
— Xo'p, mayli… Siz o'sha qizga uylanishingizni aytgani chaqirdingizmi? Shu gapni bemalol aytishga uyalmadingiz ham-a? Lekin bilib qo'ying, siz menga nasib qilmadingizmi, unga ham buyurmaysiz? Men qo'limdan kelganini qilaman. Mayli, meni yomon ko'ring, nafratlaning. Boshqa qizga uylansangiz, mayli, ammo o'sha qizga emas!
Nodir esa menga kulimsirab qarab turardi. Uning bu holatidan «Qo'lingdan nima kelardi?» degan ma'noni tushundim.
— Bilib qo'ying, men o'zimni-o'zim o'ldiraman. Aybni esa sizga to'nkayman. Keyin, keyin sizni…
— Bo'ldi qil-e!
— Men bilan bunaqa hazillashmang, — dedim, nihoyat.
U indamadi, faqat kulimsirardi. Bir muddat ikkimiz ham jim bo'lib qoldik.
— To'g'risini ayting, Sayyora sizni yaxshi ko'radi, a? — so'radim yurak yutib.
— Bo'lishi mumkin, — dedi Nodir yana kulimsirab. — Lekin men uni emas, jinni qiz — Gulmirani yaxshi ko'raman. Kim nima desa ishonaverma. Bizning sevgimizni ko'rolmaydiganlar ham bor. To'g'ri, Sayyora yomon qiz emas. Onam ham uni yaxshi biladi. Lekin agar sen shunaqa janjallar qilaversang va bu onamning qulog'iga yetib borsa…
Men indamadim. Bugun jinnilik qilganimni o'zim ham bilaman. Ammo endi pushaymondan nima naf?
— Bugun men Sirdaryoga ketyapman. Ertagamas, indinga uchrashamiz. Yana to'polon qilib yurmagin-a, — dedi Nodir yolg'ondan po'pisa qilib.
Uning ketishini eshitib yana yuragim g'ashlandi. Atrofga qorong'ilik tushib bo'lgandi… Qorong'ida yo'l yurish… Ochig'i, men uning ketishini istamagandim.
— Ertaga ketarsiz. Bugun bormay qo'ya qoling, — dedim Nodirga ketishini istamayotganimni bildirish uchun.
— Ie, unda oyim Sayyorani kelin qiladi. Tezroq bormasam bo'lmaydi.
Nodir shunaqangi beg'ubor kuldiki… Tabassumiga maftun bo'lib, unga tikilib qoldim.
— Hozir ayni vaqti. Uydagilarga aytishim shart! Menga sen keraksan va buni hamma bilishi kerak! To'g'risini aytaymi, yoningdan hecham ketgim kelmayapti. Tonggacha ham uxlamay gaplashib o'tirishni xohlardim, — dedi allaqanday so'niq ohangda.
Men esa kuldim.
— Asalning ham ozi shirin. Mayli, men ketdim. Yaxshi borib keling. Mashinani sekinroq haydang!
Nodir bilan xayrlashib, mashinaning ortidan tikilib qoldim. Lekin, baribir, yuragimning bezovtaligi bosilay demasdi. Negadir tuni bilan uxlay olmadim.
Har xil bo'lmag'ur tushlar. Xayolimga Nodir keladi. Bir qarasam Sayyora bilan yulishayotgan bo'laman. Qanday uxlab qolganimni bilmayman. Tongda yonimda o'tirgan onamni ko'rib hayron bo'ldim. Soatga qaradim. Kech uxlaganim uchunmi, uyg'onishim ham qiyin bo'lgan ko'rinadi. Lekin doim urishib uyg'otadigan oyim menga mungli tikilib o'tirardi.— Ha, oyi, tinchlikmi? — dedim onamning bu holatini ko'rib.
— Qizim, — deya onam meni bag'riga bosdi va uzoq sukut saqlab turdi.
— Nima bo'ldi, gapirsangiz-chi? — dedim chidolmay.
Onamning ko'zlaridan ikki tomchi yosh sirg'alib tushdi.
— Qizim, Shoira telefon qildi. Nodir…
— Nima Nodir… Gapiring, nima qildi unga?
— U avtofalokatga uchrabdi. Katta tezlikda ketayotgan yuk mashinasiga urilib ketibdi…
Maqola haqida
www.Xikoya.Ru Eng Sara Xikoyalar olami
Ijtimoiy tarmoqlarda ulashing:
shu kategoriyaga tegishli xikoyalar
screen Erkatoyim ko'zlarimni asra... (Ta'sirli hikoya)
Erkatoyim ko'zlarimni asra... (Ta'sirli hikoya)...
screen Sevgi bu nima
Bir kuni barcha tuyg'ular bekinmachoq o'ynamoqchi bo'lishibdi, TELBALIK: men qidiraman debdi. MEHR kuyosh ortiga,XASAD balchiqqa,XIYONAT xazonlar ortiga,DO'STLIK daraxt orasiga,JASORAT vulqon ichiga bekinibdi.SEVGI qayerga bekinishini bilmabdi, TELBALIK 84-85 deb sanaganda SEVGI gullar orasiga bekinibdi. TELBALIK sanab bo`lgach,SEVGIdan boshqa xammani topibdi. Shunda XASAD kelib SEVGI gullar orasidaligini aytibdi.G'azablangan TELBALIK gullar orasiga pichoq sancha boshlabdi.Shunda gullar orasidan...
screen Muhabbat rostdan ham bedavomi,yoxud dardga mubtalolarning o'tinchi
«Оламда севгининг сиймосидан зебороқ чеҳра, унинг овозидан ёқимлироқ мусиқа йўқ», деган эди бир донишманд. Бугунги қаҳрамонларимизнинг дардини тинглаб, бу ҳикмат бежизга айтилмаганига амин бўлдик. Чунки муҳаббат йўлида ўзини унутган, ҳамма нарсага тайёр бўлган суҳбатдошларимиз бизни ростдан лол қолдирди… Бу галги суҳбатдошларимизга Ўзбекистон халқ артисти Гулчеҳра Жамилова маслаҳат беради: «ЙИГИРМА ЙИЛ СЎНМАГАН ИШҚ ЎТИ» Даврон, 37 ёш, Сирдарё вилояти: — Бу гапларни ким...
Reklama



asdasd asdasd asdasd asdasd